ηρώων εγκώμιο?(προσπαθώντας- αλλα-μην-καταφέρνοντας να μιλήσω πολιτικά!)

Γιατί πολεμάς?

Ανέβηκες σ ΄ενα βάθρο κι αυτοαποκαλέστηκες ήρωας. Κι οι άλλοι σε ζητοκραύγασαν, σε χειροκρότησαν,σε χτύπησαν στον ώμο, σε θαύμασαν για το θάρρος και το κουράγιο σου.Κι έλεγες λόγια μεγάλα από 'κει πάνω, φίλε.Τράνταζαν τον αέρα, έκαναν τις ανάσες τους πιο γρήγορες, πιο κοφτές, πιο σίγουρες.Έκαναν τις σκέψεις τους πιο συγκεκριμένες, λιγότερο διάφανες.Πύρωναν τα μάτια τους.Και ξεκίνησες να πολεμήσεις απέναντι σε έναν ακόμα εχθρό..Μόνο που ξέχασες να κατέβεις από το υπερυψωμένο επίπεδο που διάλεξες.Κι εγώ ήθελα να είμαι δίπλα σου.Αλλά δεν μπορούσα να ανέβω στο βάθρο σου, δεν ήθελα, κι εξάλλου ήταν φτιαγμένο μόνο για έναν,ξεχωριστο, ήταν δικό σου.Κι εσύ δεν κατέβηκες.Κι η θύελλα πέρασε, μαζί την περάσαμε.Σκέφτηκες ότι μας έσωσες, μα δε ρώτησες αν θέλαμε κάποιον να μας σώσει.Και μετά κατηγόρησες το φόβο μου, λες και είναι αφύσικο να φοβάσαι.Κρίμα στην κοινωνία που χρειάζεται ήρωες..

"Το θάρρος που νικάει το φόβο έχει περισσότερα στοιχεία μεγαλείου απ' ότι το θάρρος που δεν έχει φόβο.Το ένα αρχίζει εσωτερικά,το άλλο είναι καθαρά εξωτερικό.Το δεύτερο αντιτάσσεται στον κίνδυνο, το πρώτο αντιτάσσεται,προπάντων, στον ίδιο τον τρόμο που υπάρχει μέσα στην ψυχή"

Φερνάντο Πεσσόα

στον Σ.

Βαρέθηκα..

..πεθύμησα μια παραλία..Όχι απ' αυτές που κάθεσαι με τη φραπεδιά σου στο χέρι και κοιτάζεις τους υπόλοιπους λουόμενους να κοιτάζουν με τη φραπεδιά/καπουτσινιά τους στο χέρι..όχι απ αυτές με τους διαγωνισμούς "ποιος-επίδοξος-ρακετίστας-έχει-τα-πιο-ελκυστικά-ποντίκια-και-τα πλασσάρει-πιο-ωραία", "όποια-βρει-κυτταρίτιδα-στα-μπούτια-της-αντιπαθητικά-όμορφης-και-γυμνασμένης-τύπισσας-απέναντι-κερδίζει-μια-μινιατούρα-inspector gadjet", "ποιος/ποια έχει το πιο ακριβό μαγιό/γυαλιά/πετσέτα/αντηλιακό(!)"..θέλω απλά μια παραλία.Με θάλασσα,άμμο,ήλιο και ανθρώπους που τα χαίρονται.Και δεν τη βλέπουν σαν καβάτζα του αμαξιού τους, του σπιτιού τους και του κινητού τους.Πού να πάω?

(το άνωθεν κείμενο αποτελεί τρόπο εκτόνωσης κρίσης απολυτότητας,ψιλομιζερίασης και οργής μετά από αναλογιαμό προσφάτων εμπειριών).

περι οτινανισμου..

..αρχίζουμε να γράφουμε, διαλέγοντας ένα χρώμα κειμένου ανάλογα με την πρώτη σκέψη που μας ερχεται στι μυαλο(της μύξας για σήμερα,φόρος τιμής στην αλλεργική ρινίτιδα).Δεν μας ενδιαφέρει η σειρά των σκέψεων, η οργάνωση του λόγου, ο εμπλουτισμός του Βlog μας με links και η ωραιοποίησή του με ομορφες εικόνες και λέξεις, καθ΄ότι είμεθα άσχετοι απο μουλτιμέδια και το παραδεχόμαστε και είναι για μας δύσκολο να κάνουμε κάτι παραπάνω του ποστινγκ και δεν έχουμε και σκάννερ,αλλα ούτε asdl ,όύτε κανείς μας έχει πει πώς σκατά ρυθμίζουμε τα κενά και τις παραγράφους εδωπέρα.
Εξάλλου, είμαστε ιδεολογικά αντίθετοι στην έννοια της ωραιοποίησης και του καλλωπισμού-κατ ανάγκη και αντίδραση καθ'ότι η αντίληψή μας περι του ωραίου δ συμφωνει με πολύ υπόλοιπο κόσμο..
..ελιτίστικο επιχείρημα που μας διαχωρίζει από το σύνολο και ενισχύει τον ορισμό του εαυτόυ μας ως κάτι διαφορετικόοοο(οh lala!)?? μπορεί- άλλα show some mercy, πάσχουμε (+)από χρόνια εφηβείτιδα.
στο υποσύνολο των όσων +αν έχουν περάσει απ αυτό το blog και αναρωτιούνται προφανώς τι σκατά μας έπιασε και την είδαμε goloum σήμερα, απαντούμε ευθαρσώς "καλωσήρθατε στον οτινανισμο!!!" (συντομογραφία: ο.ν.ν.)Χωρίς νόημα, χωρίς άρωμα(..ρινίτιδα λέμε!), χωρίς συντηρητικά.κάθε είδους.Καλη σας εσπέρα.

τεμπελικες αμπελοφιλοσοφιες + ουτοπικοι στοχοι

σήμερα παίζει μια διαθεση προς τα blues..

καλοκαιριατικα.γαμώτο.Σκέφτομαι όλους αυτούς που έχουν πιστέψει σε κάτι μεγάλο, έχουν σκεφτεί τους τρόπους να το δημιουργήσουν και έχουν βρει τα κότσια να δράσουν και να πράξουν πάνω σ' αυτό.Είτε η πίστη τους συγκεντρώνονταν σε έρωτα, είτε στην πάρτη τους, είτε σε κοινωνικούς αγώνες και επαναστάσεις.Είτε στο δικαίωμα και την υποχρέωση να βλέπεις λίγο πέρα από το δάχτυλό σου.Αυτούς που ανά πάσα στιγμή επιλέγουν που είναι, που ξέρουν τι κάνουν με το χρόνο που τους διατίθεται, που έχουν βρεί τους τρόπους που τους καλύπτουν για να κάνουν τις ελπίδες τους πραγματικότητα.Μαγκιά τους..Και μετά σκέφτομαι αυτούς που δεν είχαν τη δυνατότητα να δράσουν, τη δυνατότητα να σκεφτούν,τη δυνατότητα να πιστέψουν και να επιλέξουν.Γιατί έπρεπε να δουλέψουν εκεί που δε διάλεξαν, να φαν ότι έβρισκαν,να ακουν μπουρδολογίες και κουραφέξαλα και να μη μπορούν να αντιδράσουν,είτε γιατί αυτο θα τους στερούσε το αυριανό φραγκοδίφραγκο, είτε γιατί δεν είχαν συνείδηση του τι ακούν και του τι πιστεύουν..ανθρώπινο.Καμιά φορά μου λείπει η ευγλωττία και η αθυροστομία της απολυτότητας.Και το μεταιχμιο είναι δύσκολο μέρος,γιατί και οι δυο αιχμές πονούν το ίδιο.Θέλω καινούρια πράγματα.Κατεδαφίσεις.Ξέρω ότι μερικά δεν γίνονται.Πιστεύω στην πίστη,στη δράση, αλλα και στη μαγεία..(Μιλώντας γενικόλογα μιλάμ και για τα ειδικά,αποκρύπτοντας τα γεγονότα και κοινοποιώντας τα συμπεράσματα..και ο νοών.. ανοήτως.)

5 λογοι για να χαμογελάς χαζοχαρουμενα/γλυκουλοζουζουνίστικα/"κοιτάξτε τι ωραία δόντια που έχω_long live crest me geysi eyrhka"/¨κοιτάξτε το (πρώην-)μαρουλάκι στον κυνόδοντα"/"μπορει η άκρη του χείλους μου να φτάσει το σκουλαρίκι μου?/jokerίστικα/και άλλα τέτοια παρανοϊκά..

1.ζεις μεγάλες στιγμές:ο εγκέφαλός σου κατάφερε να λειτουργήσει πριν τις 13:00

2.ακούς για ξυπνητήριο τραγούδι το "monkey god " του Tim Booth

3.η κατσαριδοπαγίδα που είχες εγκαταστήσει στο μπάνιο επιτέλους λειτούργησε!μέρσυ φορ γιορ σόουλς λίτλ μπλονντ κριτσουρς(αν και δεν τρελαίνεσαι να τοποθετείς νεκρές τερέζες κάτω από δύο χαρτοπετσέτες -με μια σιχαινεσαι να τις πιάσεις-στο καλάθι των αχρήστων.)

4.ξαναβρήκες το χαμένο από καιρό μονό σκουλαρίκι σου που κολακεύει απίστευτα τον αριστερό λοβό σου και που νόμιζες ότι εκείτετο ως ενθύμιο της οντότητάς σου πίσω από το σκονισμένο κομοδίνο κάποιου πρώην.

5.ναι,υπάρχει τελικά+δ είναι μόνο ένας αυτός ο άνθρωπος στον κόσμο που γελάει αληθινά με τα αστεία(?) σου,δε σε βρίσκει υπερβολικά σουρεαλιστικό,δε σε κρίνει πριν μιλήσεις,σε βλέπει και δε σε κοιτάει(..+ στη μουσική υπόκρουση η Bjork+o τραγουδιστής των Radiohead¨τα βλέπουν όλα¨)

Me and my melody

Oh lord,it’s pulling me down

Oh darling,how weak this crown

Do you fail to understand

What is heartily now,what’s in your hands

Oh creature,Oh love

Strained now 'til we get enough

I ain’t afraid no more

'As they batter down the door..

Who you are and what you say

You’ve built it up some other way

Isn’t that crime these tears divine

Love you tear me up sometimes and

Oh darling,you and me

Stuck on time as we see

The outside world fade away

'Til the dark of the dark of the day

Who you are and what you say

Does it mean now anyway

Throw off your crown, tread me down

Oh baby stop all feelings now

Oh we’re worlds apart

Helpless as we are

You and I,walk on by

Our little love will die

Still walking the bridge to God

Thinking things that I can not

Relate this to what you say

Bricks are falling down this day

Oh darling,the weeks to come

Ain’t nothing but the sound of your drum

You can stay or walk away as I,

I long to say

Who you are and what you say

Babe we’ve lost now anyway

Isn’t that a crime these tears divine

A river ‘round your waist sometimes,

and stuck in tears as we’ve gone too far

Babe you’ve built a wall

That’s hard getting through

Getting through to you

Who you are and what you say

Held down anyway

Oh darling fear brought us here

hold hands she don’t want me tied

Her hands still stuck in mine

Baby I long to see,

Hey you, my tears won’t mend

Until the end..

..κι έτσι ακριβώς ξαναθυμάσαι, ξαναερωτεύεσαι,ξαναπληγώνεσαι and so the story goes..

Ως πότε άραγε θα κάνω τα ίδια λάθη;εε;;;

Ο Ταμπελοφόρος..

Ξεκίνησες με μια μικρή πινακίδα

που ψέλλιζε όλο κι όλο τρία γράμματα

καρφωμένη στην πλάτη

Με τα μάτια σφαλισμένα

ν' αναρωτιέσαι τι υπάρχει

μπροστά από κει που δεν μπορείς

να δεις

ακόμη

έκανες δυο βιαστικά βήματα

και σταμάτησες

να ξαποστάσεις

κι από κει συνέχισες

να περπατάς με βήματα δικά σου

ασυνείδητα,υγρά

που έρρεαν προς μια αδρή ομίχλη

κι η ταμπέλα βάρυνε στην πλάτη σου

με χίλιες σκισμένες λέξεις

που ξέρναγε το στήθος σου

και εκπυρσοκροτούσαν πια

μπροστά σου

άρχισε να βρέχει δάκρυα

γύρω σου να φυτρώνουν ανθισμένοι βόγγοι

ν' ανατέλλουν ραγίσματα

και να δύουν κομμάτια

Μάτια να σκάβουν

για να βρουν μόνο λεπτή άμμο

κάθε κόκκος κι επίθετο

Κάθε βλέμμα και γράμμα

Μέχρι που πλούτισε από λέξεις

η πλάτη σου

κι αυτές απλώθηκαν στο κούτελό σου

κι ανεμίζουν,

σημαία

ανάμεσα στα φρύδια σου

...μετά απ' αυτή την ενθουσιώδη αρχή επιφυλάσσομαι..!